Wat is er nodig om een oud huis nieuw leven in te blazen zonder zijn ziel te verliezen? We gaan zitten met onze hoofdontwerper, Karolina, die ons meeneemt achter de schermen van een stille maar indrukwekkende Toscaanse restauratie en haar persoonlijke blauwdruk deelt om bestaande kenmerken te herwerken en hun oorspronkelijke charme te bewaren. Met zijn royale proporties, symmetrische opzet en een schat aan originele details bood het huis een rijke basis. In plaats van het karakter te overschrijven, omarmde het team van August het: ze werkten met de natuurlijke patina van de tijd en voegden een gedempt, doelgericht kleurenpalet toe. Hier deelt ze haar beste tips om bewust te renoveren en hoe je het verleden van een huis eert terwijl je ontwerpt voor hoe we nu leven…
Een lichtere aanpak: ontwerpen met intentie
V: Dit project was geen gewone Toscaanse boerderij. Heeft dat je ontwerpaanpak veranderd?
Zeker. Deze villa was groter van schaal dan waar we eerder mee hebben gewerkt. We hebben eerder boerderijen gerenoveerd, maar deze voelde duidelijk als een Villa Padronale, oftewel “een traditionele herenvilla”, met een symmetrischere indeling en een van nature formeel karakter. Vanaf het begin wisten we dat we die elegantie wilden bewaren zonder te veel te decoreren. Wat het extra bijzonder maakte, was dat de vorige eigenaren een huis vol antiek hadden achtergelaten, prachtige stukken in een buitengewone staat. In plaats van opnieuw te beginnen, behandelden we dat antiek als fundament. De ontwerpterughoudendheid zat in de keuze om niet uit te wissen wat al zo rijk was aan geschiedenis, maar het te omlijsten met subtiele, doordachte aanpassingen die de structuur van het huis eerden.
V: Waren er elementen waarvan je dacht dat je ze zou verwijderen, maar die uiteindelijk bleven?
Ja, en het draaide vooral om het vinden van balans. De rode raamdetails bijvoorbeeld, daar twijfelden we in het begin over. Ze liepen zowel binnen als buiten rond het huis en voelden aanvankelijk wat luid. Maar we beseften dat het een van de belangrijkste karaktertrekken van het huis was. Dus in plaats van het te verwijderen, herdachten we het: we gebruikten het spaarzamer, trokken het door in belangrijke boogopeningen en introduceerden een van mijn favoriete details - de geblokte trap. In deze grotere villa's zijn trappen doorgaans centraal en ceremonieel, dus daar speelden we op in en gebruikten dit patroon om de aandacht op de vorm te vestigen. Het rood werd een stille, speelse rode draad, terug te vinden in de marmerkeuzes in de badkamers en als verankerend accent door het hele huis.
V: Met zoveel antiek al in het huis, hoe ben je de inrichting aangepakt?
We benaderden het met contrast in gedachten. Je kunt een Toscaanse villa niet volledig met antiek vullen, want de architectuur brengt al zoveel textuur mee: terracottavloeren, houten balken, stenen open haarden. Te veel van hetzelfde kan zwaar of ouderwets aanvoelen. Dus balanceerden we het met hedendaagse zachtheid: banken met franjes in verfijnde stoffen, ijzeren krukken, gelaagde linnen gordijnen. We speelden ook op een frisse manier met traditionele vormen. De banken hebben bijvoorbeeld moderne silhouetten, maar de franje knikt naar erfgoedontwerp. Er zit een subtiele speelsheid in, alsof je het huis van je nonna herinterpreteert, maar dan verfijnd.
V: En bij het ontwerp van de keuken, aantoonbaar het anker van elk huis: hoe zorgde je ervoor dat die even doordacht en passend in de context aanvoelde als de rest, ondanks dat ze nieuw was?
De keuken was een van de weinige ruimtes waar we in wezen vanaf nul begonnen, dus het was van groot belang dat ze niet losstond van de rest van het huis. We wilden dat ze stevig verankerd aanvoelde, alsof ze er altijd was geweest, maar toch verfijnd. Voor ons komt dat neer op materialen en detaillering. We gebruikten een traditioneel kastprofiel om de architectuur te echoën, maar gaven het een frisse, bijgewerkte afwerking zodat het niet te zwaar of te rustiek zou aanvoelen. Het marmer was een groot moment. We kozen een dikke plaat van 3 cm, die het eiland veel gewicht en een gevoel van plek gaf. Het is een subtiele knipoog naar het Italiaanse marmererfgoed zonder te opzichtig te zijn.
Om meer ziel toe te voegen, haalden we ook een antieke kast binnen om het glaswerk in op te bergen, niet alleen als functioneel stuk, maar bijna als kunstwerk. Het brengt die geleefde kwaliteit die de rest van het huis in overvloed heeft. Het enige originele element dat we behielden was de bestaande afzuigkap, die het perfecte gevoel van permanentie toevoegt, het gevoel dat de keuken stilletjes in de loop der tijd is geëvolueerd in plaats van er nieuw in te zijn geplaatst.


















